Тамо где сунце нежно милује обронке, где ваздух мирише на лековито биље, а влати сена се преплићу у златне плетенице, налази се сеоско домаћинство Стојанић, у којем се цвећу не зна број, а гостима не мери време када ће отићи. Тамо где из кухиње допире мирис тек печене гибанице, где се тесто већ меси, а рерна загрева и пре него што путник стигне на капију. Где се на сто износи најбоље што кућа има, а домаћини вас дочекују осмехом који се не може научити ни у једној школи угоститељства.
У селу Стојићи, надомак Косјерића, Цица и Зорко Стојанић већ две деценије чувају оно што се у данашњем свету све ређе среће – топлину дома, искрено гостопримство и љубав према земљи и људима. Њихово домаћинство није само место за одмор већ и жива прича о српском селу, традицији, раду и вредностима које полако нестају. Овде се не долази само на преноћиште. Овде се долази међу људе.
Претплатите се да бисте прочитали цео текст
Претплата
3 € месечно
30 € годишње · 2,50 € месечно
Неограничен приступ свим текстовима Принципа. Откажите кад год желите.
Претплати се Претплати сеПодршка
10 € месечно
100 € годишње · 8,33 € месечно
Све што доноси претплата, уз већу подршку независном новинарству.
Подржи Принцип Подржи ПринципВећ сте претплатник? Пријавите се·Честа питања



